Για τις επερχόμενες εκλογές, τη δανειακή σύμβαση και τους ωμούς εκβιασμούς των ελίτ

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης σε συνέντευξή του το 1993 είχε πει:

Παρακολουθούμε τον θρίαμβο ενός φαντασιακού, του καπιταλιστικού φαντασιακού – «φιλελεύθερου» – και τη σχεδόν εξαφάνιση της άλλης μεγάλης φαντασιακής σημασίας της σύγχρονης εποχής, του προτάγματος της ατομικής και συλλογικής αυτονομίας. Επιφανειακά αυτό μεταφράζεται, από την αρχή της δεκαετίας του ’80, στη νίκη της λεγόμενης «νεο-φιλελεύθερης» αντεπίθεσης – υλοποιημένης από τις πολιτικές Θάτσερ-Ρέηγκαν – αντεπίθεση η οποία επέβαλλε πράγματα που προηγουμένως φαίνονταν αδιανόητα. Καθαρή και απλή περικοπή των πραγματικών μισθών και καμιά φορά ακόμη και των ονομαστικών, για παράδειγμα· ή ακόμη τα επίπεδα ανεργίας, για τα οποία εγώ ο ίδιος είχα σκεφθεί και γράψει το 1960, ότι είχαν γίνει αδύνατα διότι θα προκαλούσαν μια κοινωνική έκρηξη.
Το παραπάνω απόσπασμα που είναι μέχρι σήμερα επίκαιρο, μας δίνει την ευκαιρία – δεδομένης και της ελληνικής πολιτικής επικαιρότητας – να μιλήσουμε πλέον για τον εντελώς ανορθολογικό χαρακτήρα των δανειακών συμβάσεων και των Μνημονίων και κυρίως της δεύτερης δανειακής σύμβασης.

Αφού το δίλημμα που τίθεται εκβιαστικά εν όψει και των επερχόμενων εκλογών από το ευρωπαϊκό και εγχώριο νεοφιλελεύθερο μπλοκ είναι «τήρηση των συμπεφωνημένων ή έξοδος από την ευρωζώνη και την Ε.Ε.» κι εμείς θα προσπαθήσουμε να αποδείξουμε ότι το δίλημμα αυτό είναι μια τεραστίου μεγέθους πολιτική απάτη.

Μία πολιτική βάση

(Κείμενο θέσεων που προτάθηκε από την Ομάδα Ελευθεριακών Κομμουνιστών ως βάση αποδοχής δύο καλεσμάτων της προς αναρχικές συλλογικότητες.)


Όλα δείχνουν πως βρισκόμαστε σε μία στροφή της ιστορίας που κανείς δε γνωρίζει πού θα μας βγάλει. Όλες οι προσπάθειες των κυρίαρχων πολιτικών ιθυνόντων και των μεγαλοδημοσιογράφων να μας πείσουν πως το αστικό αυτό σύστημα δεν έχει φάει τα ψωμιά του δείχνουν να πέφτουν όλο και περισσότερο στο κενό. Η συζήτηση για το πώς μπορεί να επιτευχθεί μία αλλαγή τόσο στο πολιτειακό όσο και στο οικονομικό επίπεδο ανοίγει όλο και περισσότερο μέσα στις σύγχρονες κοινωνίες από τη βόρεια Αφρική και την ανατολική Μεσόγειο έως την Αυστραλία και τις μητροπόλεις του αμερικανικού βορρά. Μία συζήτηση η οποία ανοίγει κυρίως με όρους προοδευτικούς, οι οποίοι μπορεί να έχουν ως βάση αναφοράς ένα τεράστιο ασφαλώς εύρος, από την αστικοδημοκρατική προσέγγιση της βελτίωσης του υπάρχοντος ως την επαναστατική ρήξη και το άνοιγμα του δρόμου για την κοινωνική απελευθέρωση. Δεν είναι λοιπόν τόσο η κρίση του συστήματος όσο το γεγονός ότι διευρύνονται και εντείνονται οι αντιστάσεις αλλά και ο δημόσιος διάλογος για ένα ριζοσπαστικό ξεπέρασμά της που μας κάνει να έχουμε ελπίδες.

Θεωρούμε λοιπόν ότι σήμερα, η συγκροτημένη αναρχική δράση δίπλα στη διαμόρφωση μιας εν δυνάμει τεκμηριωμένης ελευθεριακής κατεύθυνσης, είναι η απαραίτητη έμπρακτη προϋπόθεση για την ανάδειξη μίας σύγχρονης αναρχικής πρότασης: μίας δράσης, ως αντίληψης και πράξης που θα ενισχύει το ουσιαστικό ξεπέρασμα αυτής της μπουκωμένης κατάστασης. Μιλάμε για ένα ξεπέρασμα όχι προς τις τραχιές περιοχές της βαρβαρότητας ούτε προς τα γνωστά κατατόπια της αναδόμησης του αστικού κοινοβουλευτισμού, αλλά προς την κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Απόπειρα αυτοκριτικής (1)

Οταν η όποια αμφισβητηση, εκλαμβανεται ως ενδειξη ανθρώπου που δεν ειναι όσο αναρχικος θα έπρεπε λες και ειναι< πολυ αναρχικο> το να μην αμφισβητεις,  όταν οι <μεν> δε μιλανε με τους <δε> και οι διαφορες ομαδοποιησεις ,πολιτικες ομαδες,συλλογικοτητες,με την πρωτη στραβή κοβουν την καλημερα σε αλλες, οταν οι γυναικες σιωπουν και ο κυριαρχος λογος ειναι ο αντρικος λογος- σε καμια περιπτωση δεν ψεγω τους αρρενες συντροφους για αυτο- οταν ακομα ζηταμε απο την κοινωνια να ερθει να μας συναντησει αντι να παμε και εμεις σ αυτη, οταν παλιοι συντροφοι μοναζουν ακομα,εχοντας πολλοι απ αυτους, αρκετα <καλους> λογους,( δογματικοτητα, ασυνεννοησια,ακρατος ανταγωνισμος,ανοργανωσια, ευκολια στο να προσβαλλουμε αυτους με τους οποιους διαφωνουμε,καχυποψια σε οποιον μεχρι προτεινος μιλουσε για αντιδομες και ελευθεριακο

Ασσύμετρη απειλή νο10

asimetri_apili_10

Ποιος φοβάται τον οργανωτικό διαχωρισμό;

Του Τάσου Χριστόπουλου

Θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να σκιαγραφήσουμε έστω, τους όρους πραγματοποίησης του οργανωτικού και πολιτικού διαχωρισμού στο συνδικαλιστικό κίνημα, αν δεν λάβουμε υπόψιν μας τη βαθειά κρίση που το διαπερνά σε όλους τους τομείς- και έχει τις ρίζες της στην συγκρότησή του σε οργανωτικό επίπεδο στις αρχές του 20ου αιώνα- τις αντιλήψεις στο εσωτερικό του, τις ελλείψεις του. Και όταν μιλάμε για κρίση δεν αναφερόμαστε απλά και μόνο στην γύμνια και την άνευ όρων παράδοση της συνδικαλιστικής ηγεσίας στα συμφέροντα των εργοδοτών, αλλά και στην αναποτελεσματική, αναντίστοιχη της επίθεσης, απάντηση του συνόλου των εργαζομένων, (παρά την απεργιακή έξαρση της τελευταίας διετίας και τους πρόσφατους ηρωϊκούς κλαδικούς αγώνες στα Μ.Μ.Ε και την Χαλυβουργία), την στάση των υπόλοιπων δυνάμεων- ακόμα και των πιο ταξικών, την επικράτηση των αστικών αντιλήψεων και μικροαστικών συμφερόντων, την κρατική παρέμβαση, την γραφειοκρατικοποίηση, την αντιδημοκρατική λειτουργία, τον συνειδητό κατευθυνόμενο κατακερματισμό.

Άλλωστε, με τον ίδιο τρόπο, όταν μιλάμε για συνδικαλιστικό κίνημα δεν αναφερόμαστε μόνο στην ιστορία της ΓΣΕΕ ή των εργατικών κέντρων. Οι δευτεροβάθμιες και τριτοβάθμιες οργανώσεις ήταν περισσότερο το αποτέλεσμα των εργατικών αγώνων και του συσχετισμού στο εσωτερικό του κινήματος, παρά οι προϋποθέσεις τους.

Ακρατικός Σοσιαλισμός – Αναρχισμός – Mikhail Bakunin

Αρχές και Διακηρύξεις από την «Πολιτικη Φιλοσοφια του Bakunin» του G.P. Maximoff, 1953, The Free Press, NY.

Συνέπεια των Σπουδαίων Αρχών που Διακηρύχθηκαν από την Γαλλική Επανάσταση

Από τον καιρό όταν η Επανάσταση μετέφερε στις μάζες το ευαγγέλιο της – όχι το μυστικιστικό αλλά το λογικό, όχι το ουράνιο αλλά το γήινο, όχι το θεϊκό αλλά το ανθρώπινο Ευαγγέλιο, το Ευαγγέλιο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου – από τότε που διακήρυξε ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, ότι όλοι οι άνθρωποι δικαιούνται την ελευθερία και την ισότητα, οι μάζες όλων των Ευρωπαϊκών χωρών, σε όλον τον πολιτισμένο κόσμο, αφυπνίζονται σταδιακά από τον ύπνο που τις κρατούσε δέσμιες από τότε που ο Χριστιανισμός τις νάρκωσε με το όπιό του, και άρχισαν να αναρωτιούνται αν και αυτές έχουν δικαίωμα στην ισότητα, στην ελευθερία, και στην ανθρωπιά.

Μόλις τέθηκε αυτή η ερώτηση, οι άνθρωποι, καθοδηγούμενοι από την υπέροχη αίσθηση της ακοής τους καθώς και από τα ένστικτά τους, συνειδητοποίησαν πως η πρωταρχική συνθήκη της αληθινής χειραφέτησής τους, ή του εξανθρωπισμού τους, αφορούσε πρώτιστα την ριζική αλλαγή της οικονομικής τους κατάστασης. Το ζήτημα του καθημερινού ψωμιού είναι δίκαια το πρώτο ζήτημα για αυτούς, και όπως παρατηρήθηκε από τον Αριστοτέλη ήδη, ο άνθρωπος, προκειμένου να μπορεί να σκέφτεται, προκειμένου να νιώθει ελεύθερος, προκειμένου να εξελιχθεί στον εαυτό του, πρέπει να απελευθερωθεί από τις υλικές αγωνίες της καθημερινής ζωής. Για τον ίδιο λόγο, οι μπουρζουάδες, που είναι τόσο θορυβώδεις στις κραυγές τους ενάντια στον υλισμό των ανθρώπων και κηρύσσουν προς αυτούς τα ελλείμματα που έχει ο ιδεαλισμός, ξέρουν πολύ καλά, πως όσον αφορά τους ίδιους το κήρυγμά τους μένει στα λόγια και ποτέ στο παράδειγμα.

Οι πύλες του ονείρου

Εξαιρετικό κείμενο που θα δημοσιευτεί στο 18ο φύλλο της εφημερίδας δρόμου Άπατρις

ΟΙ ΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

Το editorial του φύλλου 12 της «Άπατρις» ξεκινούσε με τη φράση «οι αυταπάτες είναι φρούτα που ευδοκιμούν σε συνειδήσεις καθυστερημένες».Ένα χρόνο μετά, οι διεργασίες που λόγω «κρίσης»1 φαίνεται να λαμβάνουν χώρα μέσα στις συνειδήσεις μεγάλου μέρους της ελλαδικής κοινωνίας, δυστυχώς μας υποχρεώνουν να ασχοληθούμε επειγόντως με την περαιτέρω επεξήγηση της διαπίστωσης αυτής.Αυτό για δύο λόγους: πρώτον, γιατί οι «αυταπάτες» αυτές τείνουν πια επικίνδυνα να μετουσιώνονται σε τάσεις εκφασισμού της κοινωνίας. 2. Δεύτερον, γιατί οι εν λόγω συνειδήσεις είναι ένας βασικός λόγος γι’ αυτή την άκρως ανησυχητική εξέλιξη.

Πρέπει λοιπόν να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε πως και γιατί λειτουργούν έτσι οι συνειδήσεις αυτές και πως μπορούμε να βάλουμε φρένο σ’ αυτό το φαινόμενο. Αυτό μάλιστα γίνεται σήμερα μια επιτακτική ανάγκη που δεν αφορά μόνο όσους/ες κινούνται οργανωμένα μέσα στον κοινωνικό ανταγωνισμό αλλά και κάθε υγιώς σκεπτόμενο άνθρωπο.

ANTIFA:Κυνηγώντας Φασίστες (Ντοκυμαντέρ)

Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν -Άπατρις

Το Λακωνιζειν είναι σταθερή στήλη της εφημερίδας δρόμου Άπατρις. Το παρών κείμενο δημοσιεύτηκε στο φύλλο 18.

Οι 5 κανόνες της μάχης

Η πίστη. Πριν αντιμετωπίσεις μια μάχη, είναι απαραίτητο να πιστεύεις στο λόγο του αγώνα.

Οι σύντροφοι. Διάλεξε τους συμμάχους σου και μάθε να αγωνίζεσαι συλλογικά, γιατί κανείς δεν κερδίζει μόνος του έναν πόλεμο.

Ο χρόνος. Μια μάχη το χειμώνα είναι διαφορετική απ’ αυτή το καλοκαίρι, ο καλός πολεμιστής, για να μπει στη μάχη, παίρνει υπόψη του την κατάλληλη στιγμή.

Ο χώρος. Δεν παλεύουμε με τον ίδιο τρόπο σε ένα στενό και σε μια πεδιάδα. Πάρε υπόψη σου αυτό που υπάρχει γύρω σου και διάλεξε τον καλύτερο τρόπο για να κινηθείς.

Η στρατηγική. Ο καλύτερος πολεμιστής είναι εκείνος που καταστρώνει τη μάχη του.

Τσουανγκ Τζου, 2500 χρόνια πριν…

Το ομιχλώδες ξημέρωμα της 7ης Μαϊου

Μια πρώτη προσπάθεια αποτύπωσης των νέων πολιτικών/κοινωνικών συσχετισμών

Ξεκινώντας μια προσπάθεια αποτίμησης της νέας πραγματικότητας που φαίνεται να διαμορφώνεται πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα. Κατ’ αρχήν κοινωνικά, όσο αφορά την άνοδο συγκεκριμένων κομμάτων, δεν έχει αλλάξει τίποτα μέχρι αποδείξεως του εναντίον. Οι εκλογές δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια έκφραση συμπάθειας προς πρόσωπα,κόμματα και πράξεις και αποκτούν αξία μόνο στον βαθμό που θα μπορέσουν οι πολιτικοί σχηματισμοί και κομματικοί μηχανισμοί να κεφαλαιοποιήσουν τις ψήφους σε πραγματική κοινωνική δυναμική. Με πιο απλά λόγια τα διάφορα εκλογικά φουσκώματα και ξεφουσκώματα εάν δεν οδηγήσουν σε σχηματισμούς της αντίστοιχης κοινωνικής βάσης ή τουλάχιστον της δημιουργίας πυρήνων εντός των θεσμών, παραμένουν χωρίς αντίκρυσμα και σε μακροιστορικό επίπεδο δεν έχουν καμία αξία. Κατα δεύτερον μιλάμε πλέον για μια κατάσταση πρωτοφανούς κοινωνικής πόλωσης και ταυτόχρονα όξυνσης της πάγιας αντίθεσης ανάμεσα στα προοδευτικά και τα συντηρητικά κομμάτια της κοινωνίας. Τέλος τα πάντα παίζονται και το κοινωνικό έδαφος παραμένει πιο γόνιμο από ποτέ.